Twee weken geleden liep ik door de stad. Zomaar. Of toch niet. Ik had een fietshelm nodig. Elk jaar weer heeft de ronde van Frankrijk een zekere invloed op mij. Dit jaar resulteerde dat in het kopen van een nieuwe fiets en dus een nieuwe uitrusting. Dus ik de stad in. Op het moment dat ik in de stad aankwam en het spektakel van kleuren en drukke winkelruiten op mijn netvlies inbrandde, gebeurde er iets met me. Ik was niet meer in de stad om iets te kopen, maar zomaar. Een argeloze wandelaar die zich, als een pasgeboren baby die de eerste prikkels te verwerken krijgt, verbaasde over het uitverkoopcircus. Onwaarschijnlijk. Werkelijk iedere etalage was voorzien van een vorm van sale. Posters, stickers, slagzinnen, activiteiten, kleuren, geluiden en ga zo maar door. Nu moet ik u eerst iets over mijzelf vertellen. Ik ben een retaildier. Ik heb jarenlang in verschillende winkels gewerkt als verkoper en bedrijfsleider. De laatste jaren houd ik mij meer bezig met het coachen/trainen van personeel als trainer en het managen op afstand als regiomanager. Ik werk niet volgens de bekende methoden. Iedereen die met mij gewerkt heeft weet dit. Ik regel de zaken op mijn manier, zodat we als bedrijf het beste kunnen aansluiten bij de behoefte van de klant. Ik probeer deze behoefte te creëren als deze er niet is of in te vullen als dit wel het geval is. Ik houd me bezig met allerlei vraagstukken over consumentengedrag en wederom niet op de bekende wijze, u weet wel, onderzoekjes en cijfertjes, maar door zelf met mensen te praten en uit te vragen wat zij willen. Ik ben slecht meetbaar, waarvoor mijn welgemeende excuses. Mijn specialisme beperkt zich tot het echte verkopen. Ouderwets ambachtelijk. Niet de supermarkten en grote warenhuizen, maar meer de winkels waar direct klantenkontact vereist is. Opticiens, audiciens, telefoons, elektronica etc.etc. Om u een beeld te geven. Kortom, ik weet na 15 jaar ‘ervaren’ een beetje waar ik over praat. U kunt zich voorstellen hoe vreemd het is dat ik mij verbaas over de uitlatingen van de verschillende retailers in onze stad.

Ik verbaas mij zo, omdat het niet nodig is. Ja, wel een beetje, maar hou het normaal. De helft van het marketingbudget kun je uitgeven aan andere dingen. Echt. Ik geef u een voorbeeld. Er stond bij een opticien een team van twee dames en een heer met microfoon buiten de winkel opgesteld, die een mini-golfbaantje aanstuurden. Dit golfbaantje stond opgesteld met de richting van de slag de winkel in, en als je dan miste, dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat je een bril nodig had. Een vader was aan slag en zijn kinderen en vrouw wilden duidelijk ook na hem. Meerdere mensen viel e.e.a. op dus kun je voorzichtig stellen dat het in ieder geval mensen lokte. De vader miste. Ik liep de winkel in. Ben zelf brildragend, dus altijd klant. Na een korte hallo werd ik verder aan mijn lot overgelaten. Ondertussen hield ik de vader goed in de gaten en merkte hoe hij door zijn gemiste bal, nu aan de balie stond om zijn ogen toch maar even te laten meten. Dit was drie dagen later mogelijk, maar de man wilde dit per direct. Logisch lijkt mij, hij was een passant en had nu tijd. Maar de dame achter de balie vertelde dat de opticien al aan het meten was en dat zijn agenda vol stond voor de rest van de dagen. Hierop verliet het gezin de winkel. Ik besloot mijn bril even te laten reinigen. Tijdens deze handeling vroeg ik wat het effect van de golf-actie was. Ze vertelde dat er veel mensen al teleurgesteld weg waren gelopen omdat er niet genoeg personeel was. Sommige klanten maakten wel een afspraak, maar die kwamen uit de stad en hoorden al tot het klantenbestand. Dus wel iets winst. Ik wist genoeg. Een goede management beslissing dus zei ik. Haar gezicht sprak boekdelen. Ik vervolgde mijn pad.

Ik stopte bij een kledingwinkel die op zijn etalage de zin “alien price attack” had gefabriceerd. Nou, buitenaardse prijzen ken ik niet, dus ik naar binnen. Buiten mij om was er nog een andere klant in de winkel die wat rondkeek. Niet druk dus. Twee personeelsleden waren druk met elkaar in gesprek over uitgaan en andere zaken. Ik ben na 10 minuten de winkel weer uitgelopen. Zonde van het marketingbudget. En zo heb ik nog 3! andere ervaringen opgedaan. In totaal was het resultaat 2 drukke winkels met te weinig personeel (zelfs iemand alleen(!)) en 3 winkels waar ik niet of zeer slecht geholpen werd. Bij ons in de stad zit in het midden van de grote winkelstraat een putje. Daar zag ik al het geld van de verschillende marketingafdelingen in verdwijnen. Met een rotgang. Het bewijst wat ik altijd al zeg. De klant komt naar binnen. Omdat hij iets nodig heeft of door marketing. En door supermarketing zijn dat op sommige momenten in de tijd inderdaad meer klanten dan normaal. Maar marketing moet altijd super zijn en niet alleen tijdens de sale. Maar dat terzijde. De klant is binnen. Dan is het de beurt aan de verkoper. En nu ga ik er vanuit dat deze ook aanwezig is en niet op 0,3% achter de komma is wegbezuinigt op de loonsom. Als de verkoper niet weet hoe hij met de klant, mens moet omgaan, houdt het op. De klant verwacht van de verkoper 200% servicegerichtheid en aandacht. Anders koopt ie wel via het internet. Dus is de conclusie dat het marketingbudget met 50% gehalveerd kan worden. Vaak is de marketingafdeling de grootste van het bedrijf en bedenken ze allemaal dezelfde dingen. Kijk maar in je stad. Eenheidsworst tijdens de sale. Doe dan niks, dan val je tenminste op. Of zet een golfbaan neer.

Op mijn weg naar huis, stop ik bij de fietsenmaker bij mij op de hoek, net buiten het centrum. Daar was ik met mijn oude fiets twee keer geweest. 1 keer voor een beurtje en de andere keer voor een bidon. Ik zie geen sale op de ramen. Als ik binnenkom word ik netjes begroet door een jongeman. Na 1 minuutje loopt hij op mij af. We raken in gesprek over de ronde van Frankrijk. Schleck, Evans of toch Contador? We houden het op Evans. Tijdrit he. De bedrijfsleider laat zijn gezicht even zien om de jongeman wat instructies te geven. Hij kijkt me aan en herkent me. De man van de mountainbike, zegt hij. Ik leg kort uit dat ik nu een andere fiets heb. Door mijn uitleg begrijpt de jongeman wat ik nodig heb en ik laat me door hem meevoeren door de winkel. 300 euro lichter met een helm, een extra gear en een nieuwe bidon verlaat ik als een gelukkig mens de winkel. Het bestaat nog. Klantgerichtheid, mensgerichtheid, oprechte interesse, ambachtelijk verkopen. Deze mensen hebben mij niet nodig. De anderen waar ik eerder over sprak wel. Geef me 6 maanden in uw winkels. Meer heb ik niet nodig. Resultaat: Nette verkopers, arbeidsvreugde dus minder tot geen ziekteverzuim en oh ja…omzetstijging. Dus retailers van Nederland: U weet mij te vinden. Halveer uw managers en uw marketingafdeling. Dan is er genoeg geld om mij te betalen. Meer dan genoeg. Ik wacht op uw uitnodiging.

Werken in een winkel is vaak erg leuk. zeker wanneer je samen mag werken met een ondernemer die zich constant druk maakt om verbeteringen en venieuwingen. Retail is voor professionals die snel weten te schakelen op de behoeftes en wensen in de markt. Internet een bedreiging? Voor de trage ondernemers zeker. Voor de innovatieve ondernemer is het een uidaging en zeker een kans. Op Winkeldier.nl zullen we verschillende innovaties en ontwikkelingen volgen om zodoende de bezoekers van deze site op de hoogte te houden. Dus kom nog eens terug op Winkeldier.nl

Binnenkort meer voor winkels en ondernemers